-
Oh Well 4:170:00/4:17
-
Nothing Matters 2:270:00/2:27
-
4 AM 3:140:00/3:14
-
Pyntur 2:290:00/2:29
-
Hávært ljóð 3:360:00/3:36
-
Don't Get Caught 3:240:00/3:24
-
Einn 2:100:00/2:10
-
0:00/4:21
-
Vor 3:050:00/3:05
-
Í því næsta 4:090:00/4:09
Hávært ljóð
Allt sem þú sagðir tek ég með mér í gröfina
Hið góða, slæma, dygðir og brestina
Held kjafti, held öllu fyrir sjálfan mig
Vittu, það eru hlutir sem ég segi aldrei við þig
Elskaðu náungan eins og þú elskar þig sjálfan
Í samanburði við aðra sé ég sjálfan mig hálfan
Ég vildi oft vera einhver annar, það er ekki í boði
Ríf í mig lífið með sporði, beinum og roði
Hávært ljóð…
Ég sef og sef og gref og gref mína eigin gröf
Lífið er stutt, að lifa þolir ekki töf
Enginn veit hvenær hann geispar golunni
Allir vita þó að við endum í holunni
Hávært ljóð…
Andvaka, hugsa hvað þau munu skilja eftir sig
Allir munu gleymast relatívt skjótt, það á líka við um þig
Engar fréttir góðar fréttir, meðalmanninum sagan hlífir
Jafnvel þeir verstu í minningum verða ekki eilífir
Hávært ljóð…
Pyntur
Er ekki minn stærsti aðdáandi
Hugur minn er sjúkur fjandi
Pyntingameistarann enginn með augum eygir
Er ég skárri en syndug sál mín segir?
Allir sem ég þekkti og treysti
Allir vinir sem ég einhverntíman hughreysti
Neisti innra með mér getur kveikt bál
Treysti ekki nokkurri sál
Endurlifi allan daginn alla daga
misheppnaða gamla daga
og engu skárri kvöld
Fyrir hvert lán er skuldin tvöföld
Hverju skal ég trúa, hvernig skal ég lifa?
Læt mér leiðast, sóa tíma, heyri klukkuna tifa
Að vera fjarlægur er hættuminnst
Þú segir að ég sé ekki jafn slæmur og mér finnst
Endurlifi allan daginn alla daga
misheppnaða gamla daga
og engu skárri kvöld
Fyrir hvert lán er skuldin þreföld
Dett í sjóinn, brimið salt
Umkringdur björgunarhringjum er samt kalt
Vona að sá dagur komi að pyntingameistarinn þegi
Hvað ætli sál mín segi á þeim degi
Endurlifi allan daginn alla daga
misheppnaða gamla daga
og engu skárri kvöld
Fyrir hvert lán er skuldin fjórföld
Morgunhugleiðingar
Vakna seint, einn með aflinu
Morguninn dregur fram það versta úr lífinu
Lof mér bara að sofa ögn lengur
Lífsgleði mín er ránsfengur
Engin plön, alltaf seinn
Engin von, vil vera einn
Ef þú spyrð færðu engin svör
Jaðrar við útför
Vakna, sakna alls úr draumunum
Það er kalt á botninum
Útsýnið er stórbrotið á nöfinni
Ég væri líklega best geymdur í gröfinni
Ég vildi að ég vildi
Ég vildi að ég skildi
Læt mig hverfa þegar enginn sér
Ég vil ekki draga þig niður í svaðið með mér
Eftir bjartar sumarnætur
Myrkur í huga fer ekki á fætur
Lof mér bara að sofa ögn lengur
Lífsgleði mín er ránsfengur
Vakna, sakna alls úr draumunum
Það er kalt á botninum
Útsýnið er stórbrotið á nöfinni
Ég væri líklega best geymdur í gröfinni
Einn
Það getur verið gott að vera einn og í friði
Í öllum stöðum í eigin liði
Að eiga skuldlaust hverja mínútu í deginum
En það er samt betra að vera umkringdur vinunum
Spila gítarinn, banjóið og mandólínið
Hristuna, tambúrínu og er einn um vínið
Ég sakna tengingarinnar í bandi
Kannski finn ég slíkt í öðru landi
Ég sef allan daginn og vaki um nætur
Þegar ég er einn er ég laus við allar þrætur
Kannski væri fínt ef einhver á mér hægði
Eða ég breyttist svo mikið að ég nægði
Einn
Alltaf einn
Ein
Öll erum við ein
Víti til varnaðar
Man ekki dagsetningar, ártöl eða slík smá atriði
Tek ekki þátt í uppeldinu, foreldrar ykkar geta séð um það í friði
Þótt ég megi virðast of fjarlægur til að geta séð
Vitið að úr fjarlægðinni fylgist ég þó alltaf með
Ég mun ekki tjá ykkur hverja synd
Óska ykkur öllum velfarnaðar
Ég get ekki verið fyrirmynd
En ég get verið ykkur víti til varnaðar
Ég vona innilega að leið ykkar verði greið
Þið getið komið til mín bæði í gleði og neyð
Gleðinni fylgir oft neyð, þið verðið að læra að meta og vega
Bítið ekki í eplið of ung, en takið lífinu ekki of alvarlega
Ég mun ekki tjá ykkur hverja synd
Óska ykkur öllum velfarnaðar
Ég get ekki verið fyrirmynd
En ég get verið ykkur víti til varnaðar
Er lífið tilgangslaust? Ég veit ekki hvað skal segja
Ef þið spyrjið mig um slíkt, ætti ég líklegast að þegja
Fegurðin er í auga þess sem horfir, ef hann yfir höfuð sér
Hvað sem þið gerið ekki apa upp eftir mér
Ég mun ekki tjá ykkur hverja synd
Óska ykkur öllum velfarnaðar
Ég get ekki verið fyrirmynd
En ég get verið ykkur víti til varnaðar
Ég renn
Vakna ekki fyrir hádegi
úr morgunsárinu blæðir
Vona að vekjaraklukkan þegi
Púkinn á bringu minni mig kæfir
Ekkert meikar sense
Ekki einusinni þú, no offence
Enga hjálp frá drottni að hafa
Djöfullinn vill ekki sál mína heldur
ekkert gagn í trúarrit að kafa
Það er hvorki ljós, né vítiseldur
Skepnan hefur flúið
en hún mun aftur snúa
Þótt hún hafi ekki snúið aftur enn
Svellið er sleipt
Ég renn, ég renn, ég renn, ég renn þar til ég dett
Hvarf skeppnan nokkurntíman
Er bara bundið fyrir augu mín?
Föst og gróin er gríman
Hún gefur aðra sýn
Að njóta meðan er
Er svo sem ráð útaf fyrir sig
Hef séð það sem enginn annar sér
Næ engri tengingu við þig
Skepnan hefur flúið
en hún mun aftur snúa
Þótt hún hafi ekki snúið aftur enn
Svellið er sleipt
Ég renn, ég renn, ég renn, ég renn þar til ég dett
Sannleikurinn er byrði að bera
Gott hvað ég er gleyminn
Hvað á ég við hamingju að gera
Er ég að vera dreyminn
Heimskur eða glaður
Reyni að hugsa það ekki of mikið
Þetta er ekki slæmur staður
Dusta af hamingjunni rykið
Skepnan hefur flúið
en hún mun aftur snúa
Þótt hún hafi ekki snúið aftur enn
Svellið er sleipt
Ég renn, ég renn, ég renn, ég renn þar til ég dett
Svartur dagur/hvítur dagur
Eitthvað er að
Þú veist ekki hvað
Þú hélst að heimurinn væri orðinn betri
Hamingjan kom með smáu letri
Hamingjan er blekking
Það sem eymdinni veldur er þekking
Allt gott tekur enda
Allt sem fer upp mun brotlenda
og sökkva
Regnbogar koma með rigningunni
Norðurljósin sjást í dimmunni
Veröldin er svo fögur
Gleði og hamingja eru ekki bara goðsögur
Sólin kemur, sólin fer
Er á meðan er
Vanlíðan er tímabundin
Á endanum léttist lundin
Vittu til
Léttskýjað á skýin starir
Þokan í huganum varir
Myrkir dagar eða bjartar nætur
Hjartað eitrað niður í rætur
Hamingjan er blekking
Það sem eymdinni veldur er þekking
Allt gott tekur enda
Allt sem fer upp mun brotlenda
og sökkva
Vinir og fjölskylda ljóma
Samskipti eru í blóma
Þú virðir fyrir þér vinina sem þú kaust
Þú elskar skilyrðislaust
Sólin kemur, sólin fer
Er á meðan er
Vanlíðan er tímabundin
Á endanum léttist lundin
Vittu til
Grátur & gnístan
Gráttu ekki litla skinn
Það kemst tæplega meira í bikar þinn
Þegar þú verður eldri mun eflaust eitthvað á bjáta
Þú lærir að læsa kjálkum, fara ekki að gráta
Í dimmum dal, batteríslaust ljós
Með eina ár þú rærð til sjós
Heldur að hinir fullorðnu séu með allt á hreinu
Gera sitt besta, giska þó í öllu sem einu
Gráttu ekki litla skinn
Það kemst tæplega meira í bikar þinn
Þegar þú verður eldri mun eflaust eitthvað á bjáta
Þú lærir að læsa kjálkum, fara ekki að gráta
Án þess að ætla þú fæddist
Í skóla þú hélst að þú fræddist
Tíu- fjórtán- tuttugu vetur
Til að læra að tímanum hefði getað verið eytt betur
Gráttu ekki litla skinn
Það kemst tæplega meira í bikar þinn
Þegar þú verður eldri mun eflaust eitthvað á bjáta
Þú lærir að læsa kjálkum, fara ekki að gráta
Ástin er eins og þyrnótt rós
Hún fölnar þegar hún fær ekkert ljós
Það nægir ekki að gefa henni að drekka
Ekki einusinni úr efstu hillu í vínrekka
Gráttu ekki litla skinn
Það kemst tæplega meira í bikar þinn
Þegar þú verður eldri mun eflaust eitthvað á bjáta
Þú lærir að læsa kjálkum, fara ekki að gráta
Haldreipið
Með opin augu dreymir
Vonin áfram teymir
Treð marvaða en ekki lengi
Í haldreipinu mig hengi
Tíminn leið framhjá mér
Hvert hann fór get ég ekki sagt þér
Stjörnur í tómarúminu
Taka að sjást í húminu
Taka að sjást í húminu
Stundum virðast örlögin stjórna
Þér finnst þú þurfa að fórna
Til að draumarnir rætist
Þannig angistin réttlætist
Þannig angistin réttlætist
Með opin augu dreymir
Vonin áfram teymir
Treð marvaða en ekki lengi
Í haldreipinu mig hengi
Á myrkum himni er stjarna
Lýsir þig upp inn að kjarna
En þú veist hún er ekki þín að ná til
Sama hvað þú teygir, óralangt bil
Sama hvað þú teygir, óralangt bil
Með opin augu dreymir
Vonin áfram teymir
Treð marvaða en ekki lengi
Í haldreipinu mig hengi
Rofar til
Flæðir upp úr niðurfalli
Þegjandi ég svara kalli
Í dagbók langur góður kafli
Uppsprettan óljós á þessu afli
Ég man óljóst framtíðina
Hverf aftur í nútíðina
Dejavu
Og hvað ert þú?
Veggirnir, hve djúpt þeir anda
Myndir hreyfast, ég er í vanda
Hlutir skríða án þess þó að hreyfast
Mannlegar tengingar deyfast
Ég man óljóst framtíðina
Hverf aftur í nútíðina
Dejavu
Og hvað ert þú?
Verð ég aftur þar?
Það er margt sem maður saknar
Það skildi síðast eftir mar
Þráður alheims raknar
Sé glitta í verndarengla
Þeir sólarljósið brengla
Vinir eða fjandar ég veit ekki
Ætli aðrir þá þekki?
Ég man óljóst framtíðina
Hverf aftur í nútíðina
Dejavu
Og hvað ert þú?
Verð ég aftur þar?
Það er margt sem maður saknar
Það skildi síðast eftir mar
Þráður alheims raknar